Poezieplaats.nl/blogs/mo

Aan de grens van de schemering


In alle stilte
Keken we kortstondig elkaar aan.
Ofschoon je daar stond
In je alle mooiste vernis gehuld bent,
Wilden de snaren van mijn hart
Geen wijsje voor je spelen
Noch het vrolijke rijmpje: ik en jij
Evenmin het bittere rijmpje: zonder mekaar

Niets.
Maar dan ook niets kwam ter sprake
Maar als blikken thans konden doden
Dan konden onze blikken waarlijk fungeren
Als onze gulzige lippen om mekaar van weleer

Alleen vond ik het verheerlijkt
Om je gedag uitgedrukt in een traan
Met mijn traan te mogen gedag zeggen
In alle stilte
Oogjes toe
En de rivier van droefenis
Moge weer stromen

Bij de dageraad ademde de stilte
Bittere, onbeantwoorde vragen
Toen ik in mijn koffer der herinneringen
Tussen al dat nietszeggende stukken
Je kinderlijke onschuld terugvond


Ondanks alles schrijf ik wenend:
Ik heb je altijd lief
En leef ik
Aan de grens van de schemering

Verder van jouw gemis.