Poezieplaats.nl/blogs/mo

Rosa, het roosje...

Deel 2

Ik leg een denkbeeldige pad aan en wil, alleen, voorzichtig op gaan lopen. Nu ben ik niet meer de eenzame voetganger; jij belicht , met je sterren, ogen mijn weg. Wees het licht op mijn pad –verdwalen wil ik niet- en doe het licht pas uit als mijn ogen dicht zijn en ik naast jou lig doe het licht uit nadat je mij een sprookje hebt voorgelezen uit 1001 nacht en ik in je armen vredig in slaap val. Licht me bij. Ik ben dat groot kind met dat hartje zoals alle kinderen, maar ik ben geen vier jaartjes oud. Want als je maskers draagt doe ze bijdeze uit en blijf jezelf. Dát is, voor dit groot kind, de schoonheid van de vrouw.Je ogen zijn mijn licht, je innerlijk mijn spiegel. De dagen dat je niet bij me bent, zijn donker, somber en ellendig -de smaak bespaar ik jou...Schitterend vind ik jouw lach. Schitterend als je bij me bent. Een ster, geplukt uit duizend sterren van de nacht. Ook al ben je net gearriveerd, of je staat al op het punt te vertrekken en hoe erg ik dat ook vindt- toch blijf ik van je houden. Wat gaat de tijd snel als ik met jou ben...Vanaf de eerste blik intrigeerde je me. Vanaf het moment dat je uit de tram stapte en gehaast op de bank ging zitten zoekend naar iemand die je via de ramen van de tram zag. Je probeerde me te bellen, maar ik voelde rillingen al er de vlinders wilde gaan vliegen en nam bewust niet op. Ik wist dat jij , die tegenover mij was, mijn ster moest zijn, de zon die de stralen alle kanten de vrije wil gaf, ik voelde de warmte en liep richting jou.Toen je mijn handen aanraakte leek het alsof je m’n lichaam binnendrong. Dat onbeschrijfelijk gevoel vergeet ik nooit meer.Nu ik er aan terugdenk, mis ik je weer.Ik mis je heimelijke, hartstochtelijke liefde. Ik mis alles van jou.In de tuinen van de liefde loop ik even met jou en plukken we samen de verbode vruchten en hopen dat we niet afd(w)alen van waar we zijn, in de wolken, naar beneden. Belandend op het strand, kijkend naar de zonsondergang.Je belde me zo onverwachts ik vergat de koffie en de kou
En de mensen om me heen
Ik nam een slokje van m’n inmiddels koude koffie
Om de pijn van het gemis te verkoelen.
Je zachte woorden smaakten
Naar het zachte wind op m’n lippen
Even dacht ik dat je me stiekem kuste om afscheid te nemen
Je naderde je bestemming en stapte uit
Ik hou van je, zei je
En, hing op...

De liefde, een mooie witte roos. De kinderen blijven met sneeuw spelen.
‘Rosa’ wordt een pareltje. Mooier nog als je het nog in een vaas doet...
En een plaatsje in je hart geeft...